TYT Türkçe Dil Bilgisi Testi 1

"burun" sözcüğü ünlüyle başlayan "-u" ekini alınca ikinci hecedeki "u" düşer: burun → burnu. Bu, ünlü düşmesidir.

"ağacı" ve "gidecek" sözcüklerinde ünsüz yumuşaması vardır; ünlü düşmesi yoktur.

Sert ünsüzle (f, s, t, k, ç, ş, h, p) biten sözcüğe c, d, g ile başlayan ek gelince bu ünsüzler ç, t, k olur: aş-çı, sepet-te, yat-tı-k, kitap-çı.

"yağmur" sözcüğü "r" ile bittiği için "-dan" eki değişmemiştir.

"bekle-" fiili "-yor" ekini alınca sondaki geniş "e" ünlüsü daralarak "i" olur: bekle-yor → bekliyor.

"ağzı" sözcüğünde ünlü düşmesi, "dolabı" sözcüğünde ünsüz yumuşaması vardır.

Tek heceli sözcüklerin çoğu ünsüz yumuşamasına uğramaz: top → topu.

Diğerlerinde sondaki sert ünsüz yumuşar: kitabı, ağacı, rengi, çocuğu.

Bağlaç olan "de" her zaman ayrı yazılır ve cümleden çıkarıldığında anlam bozulmaz. "Sende mi" ifadesi "Sen de mi" biçiminde yazılmalıdır.

"evde", "masada" sözcüklerindeki "-de" ise bulunma hâli ekidir ve bitişik yazılır.

Bağlaç olan "ki" ayrı yazılır: "Öyle ki". Kalıplaşmış "sanki, mademki" ise bitişik yazılır.

"Bahçedeki" sözcüğündeki "-ki" ilgi ekidir ve bitişik yazılır.

Bölge adları özel addır ve büyük harfle başlar: "Ege kıyıları".

Diğer cümlelerdeki yer, kurum, dil ve cadde adları kurala uygun yazılmıştır.

"her şey" iki ayrı sözcüktür ve ayrı yazılır.

"hiçbir, birçok, birkaç" bitişik; "bir şey, her biri" ise ayrı yazılır. Bu yazımlar doğrudur.

"ve" bağlacı iki ögeyi zaten bağladığı için önüne virgül konmaz.

Diğer cümlelerde virgül; eş görevli sözcükleri, cevap bildiren "evet" sözünü ve hitabı ayırmak için doğru kullanılmıştır.

Cümlede virgülle ayrılan iki tür grubu vardır: bahçedekiler (elma, armut, ayva) ve tarladakiler (buğday, arpa, mısır). Bu grupları birbirinden ayırmak için III numaralı yere noktalı virgül konur; diğer yerlere virgül gelir.

Kurum ve kuruluş adlarına gelen ekler kesme işaretiyle ayrılmaz: "Türk Dil Kurumuna".

Özel adlara, kısaltmalara ve rakamla yazılan sayılara gelen ekler ise kesmeyle ayrılır.

"ne zaman" ifadesi bulunmasına rağmen cümle bir soru sormuyor, bilinmeyen bir durumu haber veriyor. Bu tür cümlelerin sonuna nokta konur.

"Yaşlı" sözcüğü "adam" ismini niteler; bu nedenle sıfattır.

"hızlı, erken, çok" fiili ya da sıfatı etkileyen zarflardır; "Gençler" ise ad olarak kullanılmıştır.

"Bunu" sözcüğü bir ismin yerini tutar ve hâl eki almıştır; işaret zamiridir.

Diğer seçeneklerdeki sözcükler kendinden sonraki ismi belirttiği için sıfattır.

"ile" yerine "ve" getirilebiliyorsa bağlaçtır. "otobüs ile gitti" ifadesinde "ile" araç anlamı katar ve yerine "ve" konamaz; bu yüzden edattır.

Diğer cümlelerde "ile" iki ismi bağlar, yerine "ve" getirilebilir.

"sıcak karşıladı" ifadesinde sözcük, karşılama işinin nasıl yapıldığını bildirir; durum zarfıdır.

"Sıcak çorba, sıcak günler" ifadelerinde sıfat; "Bu sıcak, sıcağa" kullanımlarında ad görevindedir.

"yaklaşık" ve "kadar" aynı anlamı (tahmini ölçü) verir; ikisinin birlikte kullanılması gereksizdir. Birinin çıkarılması gerekir.

"kesinlikle" sözcüğü kesinlik, "-abilir" eki ise olasılık bildirir. İkisi aynı yargıda bir arada kullanılamaz.

"saygı duyuyor" yüklemi "öğretmenine" dolaylı tümlecini alır, "seviyor" yüklemi ise belirtili bir nesne ister (öğretmenini). Ortak kullanılan öge iki yükleme uymadığından "onu" gibi bir nesne eklenmelidir.

Pahalanan ya da ucuzlayan şey malın kendisidir; fiyat ise artar, yükselir veya düşer. "fiyatları pahalandı" ifadesi bu yüzden yanlıştır.